Ijle lucht is ook zuurstof

Als sterren branden de kaarsen in ieders huis die ongelijk verdeeld op de bergen zijn geplaatst. Ik probeer gevoelens van toen terug te halen naar het nu. Beelden die me deden verwonderen over de schoonheid die reflecteerde in mijn ogen. Nu, een aantal dagen later lijkt dit een onmogelijke opgave. Ik lijk verlamd, mijn sensoren lijken stil te staan. Intense eenzaamheid is hetgeen we me nu als enige zou kunnen bekoren. Verlangen doet mijn hart exploderen en roept mijn geest tot leven.
Water stroomt door de smalle beekjes die tussen de hoge naaldbomen een weg naar beneden hebben weten te vinden. Ik leg het beeld van in mijn hoofd en probeer mezelf er in gedachte heen te sturen. Ik neem mezelf voor er deze week terug te keren en dat doe ik dan ook.

Terwijl de natte sneeuw het land zacht en week maakt en de laatste zonnestralen achter de hoge heren verdwijnen waan ik me gehuld in een felroze regenjas door dit droevige tafereel. Ondanks dat ben ik gelukkig en opgewonden over het feit dat we eindelijk actie ondernemen. Met we bedoel ik mijn camera en mijn levenspartner, de Ridder. In de verte denk ik een mensenmenigte te horen, een die ik niet kan plaatsen. We missen het, we missen het allemaal omdat we alleen maar op zoek zijn naar mijn rust. Is dat alles wat ik zo graag wil weten? Onrust zet zijn sluizen steeds weer open en stroomt alles weg. Wat er weg stroomt ben ik vergeten. Ik raak alles ooit kwijt, tenzij ik alles vastzet, vastleg. Dat is het ellenlange doel van mijn zijn, te hoog gegrepen, dat weet ik heus. Het is me verteld maar ook opgedaan. Toch zoek ik nog steeds. Verwacht niet van me dat het stopt, verwacht niet veel want dat doe ik wel.

We zijn er bijna, waar we moeten zijn. De tocht valt me zwaar maar mijn hart klopt zowat uit mijn borst van verlangen. Ook voor de Ridder is het een lastige opgave, in het licht van de natuur zie ik zijn voorhoofd glimmen van het vocht dat via zijn slaap naar beneden druppelt. Zijn jas hangt losjes over zijn schouders en zijn handen zijn rood. Hij reikt me een toe die ik direct aanneem en samen vinden we een weg naar boven. Af en toe stoppen we om op adem te komen in deze ijle lucht en onze kuiten rust te geven. Ik laat me zakken op een grote kei om er vervolgens mijn hoofd op te laten rusten. Het ruwe oppervlak prikt en mijn achterhoofd voelt pijnlijk. Ik voel. Ik voel dat ik leef. Ondanks het trieste weer is het een heldere avond en zie ik door de silhouetten van de bomen en hun takken een twintigtal sterren zwak branden. Mijn lichaam voelt zwaar en ik verroer me niet tot ik gedwongen word om op te staan. Gedwongen door de onrust. Ik richt me op en kijk opzij naar de schaduw in het gezicht van de Ridder en ik huiver. Het idee om hier alleen te moeten zijn als hij niet bestond. Niet geboren was. Maar hij is geboren en nu wachten we samen op ons eigen nog onverwekte of ongeboren kind.

Geschreven op 28-12-12, op 31-12-12 kwamen we erachter dat we samen wachten op ons ongeboren kind. 

Medicijnloos zonder focus

Mijn ogen leven een eigen leven

soms open en soms gesloten 

dat terwijl ik graag blijf focussen

is het helaas niet te realiseren. 

Ik zie dubbel, was ik ooit wel dronken

of waren de lallende verhalen verzonnen

en deed ik alsof.

Waar gaat dit over, ik zie geen letter

ik ben bang voor mezelf 

hoopte het aan te kunnen maar

angst overheerst nog steeds. 

Ik schijn echt zo te zijn, 

te zijn zoals ik nooit meer wou. 

Het ruikt naar paarden, 

ik kan me niet herinneren dat ik in de buurt ben geweest

van paarden. 

Maanzaad

Als een schildpad kijk ik toe

kruip ik erin 

Overkomt me een gevoel van 

behaaglijkheid zoals dat ooit was

toen ik nog niet was

maar wel ronddwaalde in water

bestaande uit eigen uitwerpselen

Af en toe steek ik mijn kop uit

vervolgens in het zand 

geen adem 

geen woord te reppen 

verdwaald in mijn hoofd

en zuurstof een tekort wordt

Overkomt mij dit 

of gaf ik me al eerder over

zodat alles ging zoals ik dacht

zoals ik dacht

dat ik het wou.

Naar mijn hand gezet 

en nu vol brandende vragen

die niet

nooit

jawel

ooit kunnen worden gesteld

Maar niet nu 

het is nu veel te vroeg

te vroeg voor het maanzaad

om te ontkiemen. 

Als een schildpad verstop ik mij

in het harnas dat ons is gegeven 

als een extra vroege lentedag 

uitverkoren 

tot volle maan komt
zal het maanzaad groeien 

veranderen  

de wereld overweldigen 

met kleuren 

maar eerst wacht ik

inclusief met brandende vragen

Over ons, toen nog maar 3 weken oude, ongeboren kind. 

Eigenhandig zonder handen

Ik leg een nieuwe hartslag aan
eigenhandig zonder handen
Fijne lijntjes dwarrelen speels omhoog
evenals de koude lucht die je uitademt
het raam word nat en met mijn eigenhandige
handen teken ik willekeurige vormen in het condens.
Bloedvaten vol ketchup vullen mij en pompt rond,
maar ik voel het niet, ik voel niets dan mijn eigen hart.

Kippenkont

Haren tot mijn borsten
haren in mijn mond, overal jeuk
ik voel me een termieten huis.
Alles wat er van over is, is een kippenkont.
Ik zak weg en breek mijn rug alsmaar
terwijl mijn spiegelbeeld naar me staart vraag ik me af:
'was dit wel een wijs besluit?'
Jeuk op mijn benen, billen, rug, dikke buik en hoofd.
Ik krab tot er geen haren meer zitten, vandaar nu die kippenkont.

Herten heb ik er niet gezien

Bezeten door willen weten
ongeduld voert de overhand
onvermogen tot uitvoeren
van deze slopende droogte
een stromende bron te verwezenlijken
Een modderige poel waar herinneringen
als druk zingende ganzen dobberen,
die zich tegoed doen aan broodkruimels
geschenken, geschenken van nu
die toen werden en waren.
De ganzen zijn opgegeten, verteerd
en gescheiden van het lichaam.
Verstoten, vergeten, plaats gemaakt voor het heden
Terwijl de tijd onder me door raast
blijft het gevoel me bekruipen dat we nergens
zullen arriveren deze eeuwig durende reis.
Elke gedempte beek, rivier of plas lijkt nog droger
dan de ander.
droogte onttrekt de laatste restjes vocht
van mijn ogen en sluit ze.

Jij mag het grootste stuk

Overmand door ons leven
in de steek gelaten door angst.
Op mijn knieën de vloer boenen 
en onderbroeken wassen. 
Zonder klagen met boodschappen door de regen
ervoor zorgen dat we aan de hongersnood ontsnappen.
Het zit als gegoten,
als een schoen die geen schoenlepel nodig heeft.
Tevreden met alles samen delen
jij mag zelfs het grootste stuk.

360 graden

360 graden bekeken

scheve ogen en korte benen

360 graden van onder tot boven 

het onvermogen tot bedekken

ik word 360 graden bekeken

door mijn eigen grote ogen

12 stuks in 360 graden

tot ik duizel van overvloed

teveel in een keer, 

teveel voor mijn 6 harten

1 is meer dan genoeg. 

Avonturen in de avonduren

Nachtelijke avonturen

Zijn avonturen in de avonduren 

Avonturen in de avonduren zijn

zoals iedereen wel weet

aanzienlijk veel spannender en

avontuurlijker dan avonturen in 

de ochtendgloren. 

Ochtendgloren, vochtig gras en 

slakkensporen. Slakken bestrijden

we met zout en de sporen verdwijnen.

Vond dit plaats in de avonduren, 

zag je de slakkensporen in eerste

instantie niet eens verschijnen. 

Dan had je slakkensporen onder

je schoen, dat zijn pas avonturen. 

En dat allemaal in de avonduren. 

The surface

He caught me so deep in a river of shelter. That was all I ever needed. His senses payed off, then stayed with me while swimming to the surface. Blue and white is what I saw. I cried 'cause of the bright light of the sun reflecting on the water, then landed in my eyes. The warm, salty humid found a way down to my cheeks and finally stopped on my upper lip. I felt two lips, but they weren't mine, they were his. Absorbing the saltynes of my eye fluid. I tried my best to cry harder and more, hoping he would never stop tasting my cries. He caught me like a fish. I will never leave and I will never stop crying.

Halwende

A castle it is, a castle with no soul
Empty but warm, warm but bleak
Usually a home, now a nightmare

Ten thoughts crossing my mind
Ten spiders crawling on my back
Ten wonders wishing to happen
Ten fingers catching me trough the day

Tongues fall dry, a dessert of words been cought behind bars
Lips stay shut, sowed to each other leaving scars.

Ik wij ons tot we een ons wegen

Voorgoed is alles anders
Voorgoed is niks meer zoals het was
Vanaf zal ik een wij zijn, wij een ons tot ik een ons weeg
Correctie
Tot wij een ons wegen
Denken dat het de liefde is die ons naar het hoofd steeg
Conclusie
Het zal nooit meer zo zijn zoals het was
En dat is maar beter ook.

Mijn, mijn, mijn!

Voor me staan lege dozen, lege verhuisdozen. Precies een week geleden is er spontaan besloten om te gaan verhuizen. Waarom? ach het was goedkoop, mooi, een spannende nieuwe ervaring en De Ridder. Precies een week geleden dat ik vol enthousiasme alle woonbladen in huis door spitte, de ikea website verslond en in de auto sprong op weg naar de kringloop. In mijn hoofd zag ik al helemaal voor me hoe het eruit zou komen te zien en wist ik precies wat ik mee wou nemen en hoe ik het zou stylen.

En nu staan er lege dozen voor me en heb ik geen idee meer wat er wel en niet mee moet. De Ridder heeft uiteraard ook een lading aan meubels en (rotzooi) spullen. Die niet helemaal in mijn plaatje passen. En toch staan ze er, in het huis, ons huis en dat is oke. Maar ik vind mijn spullen gewoon veel mooier, witter, strakker en vooral, van mij. Ze zijn van mij, mijn omgeving maakt mij mij. Mijn spullen, mijn dingetjes, verzamelingen, porseleinen kopjes, opgezette hermelijntjes, kristallen flessen, schilderijtjes en alle andere spulletjes. Die laten me thuis voelen.

Maar zijn grote meubels even belangrijk als alle kleine spulletjes? Wegen ze op tegen De Ridder? Ik denk het niet. Ik weet het niet. Ik heb nooit eerder met iemand gewoond behalve mijn gezin en die keer met die huisgenoot from hell die via internet mensen oplichtte en die ik toen heb aangegeven bij de politie op het moment dat ik dat huis verliet. Enfin.
Zijn meubels staan er nu en die zijn misschien lang zo mooi niet als die van mij, zijn bed staat er nu die misschien lang zo lekker niet slaapt als die van mij. Maar in mijn bed ligt geen Ridder en die van hem wel, dus ik denk dat ik er gewoon lekker naast ga liggen. Dan zet ik wel gewoon mijn porseleinen kopje op zijn nachtkastje, dan wordt het vast uiteindelijk óns porseleinen kopje op óns nachtkastje.

Voorheen was ik alleen - dag 6

Voorheen was ik alleen, alleen geboren uit z'n twee. Voorheen was het gemakkelijk om te zijn maar alleen is ook maar alleen. Herinnering vorm je met een ander. Maar valt die weg dan vormt het niet meer, onthoud je het alleen. Tegenwoordig is alles samen. Wordt er geboren uit z'n twee. Alsof iedere stap één richting opgaat, afzonderlijk maar toch met z'n twee. Een eigen wil maar ook die wil samen, en weet ik nu; samen is beter dan alleen.

De tattoo-man

10 grote, witte tenen staren me recht in m'n gezicht aan. We zijn net met onze handdoeken, puzzelboeken, chips en zonnebrand op een bedje gaan liggen. Tussen 4 hoge muren vol balkons is een zwembad geplaatst en de bedjes liggen bijna perfect synchroon naast elkaar.
De 10 grote, witte tenen beginnen te bewegen. Het zijn de tenen van een man, een man van rond de 30 die niet goed stil kan zitten. Om de 2 minuten versleept hij z'n bedje weer een beetje naar links, hij heeft een moedervlek onder zijn voet. Ow god, ik zie een rood Ferrari petje naast hem liggen, nou dan weet je wel wat voor type het is. Iemand die Ferrari model auto's in de kast heeft staan, maar er tot zijn grote spijt nooit zelfs in zal rijden.
Aan de rechterkant, twee bedjes verder zit een nogal breed gespierde jongen intens geconcentreerd aan een callipo te likken. Nee niet likken, slurpen, vooral veel slurpen. Het lijkt me niet een heel erg intelligent iemand, als hij me een korte blik gunt zie ik niet veel gebeuren in z'n ogen.

Pff ik wil een leuk verhaal schrijven, dit is bullshit.
Er zijn na 4 dagen Spanje al genoeg avonturen beleefd maar welke vertel je wel, en welke vertel je niet? Mijn moeder leest dit ook weet je. Niet dat er veel rare, niet voor moeders oren, dingen zijn gebeurd. Vooral niet op seksueel gebied, helemaal niet juist. De enige die even een korte 'fling' heeft gehad zit links van me met 3 enorme zuigzoenen in d'r nek. (die ze met man en macht probeert weg te werken met een lading make-up)
Het enige wat bij mij enigszins in de búúrt komt was dat mooie tattoo-man een nep exemplaar op de zijkant van m'n vinger heeft gezet.

(een simpel kruis, niet dat ik geloof in een god, ook al staat dat er wel symbool voor. Meer dat ik geloof in het leven blabla. Ik had het idee al een tijdje maar durf het niet wegens mijn trendgevoelige aard en dat ik het waarschijnlijk volgens jaar een belachelijk idee vind terwijl ik het nu focking geweldig vind. Nou dat wat dus even wat extra info)

Enfin, de tattoo-man, een coole boy met tunnels, tof haar (wat overigens alle mannen hier hebben, wtf mannen van Nederland, GA NAAR DE KAPPER VERDORIE!) en stoere tatoeages deed de winkel speciaal voor ons weer open omdat ik zeer overtuigend was. Luidruchtig en met rode ogen van de drank stond ik daar te hinniken als een paard. Nadat hij vluchtig mijn vet coole nep tattoo had gezet zei hij 'kom morgen maar weer even langs, en wees dan nuchter.' Ik als vakantieliefde ontbrekend drankorgel ging ervoor.
De volgende dag ging ik weer op pad met mijn nieuwe patta's aan, neon shirt, golvende haren en knikkende knieën. Ik had de henna er de nacht ervoor proberen af te halen om het hem opnieuw te laten doen. (Dramatisch slecht verhaal dit)

In mijn hoofd zag ik voor me hoe hij mijn hand zou pakken, hoe hij met zijn vingers over de mijne gleed en geconcentreerd met een prikker de henna erop zou smeren. Ik zag hoe we 's nachts stiekem naar het strand zouden gaan om vieze dingen te doen tot de zon op komt. (denk dan even niet aan het zand wat op plekken beland waar je het níet wil.) En ik zag voor me hoe we de meest mooie tattoo baby's zouden krijgen. Nee dat lieg ik, dat over die baby's, dat is wat overdreven maar dat maakt het verhaal wat smeuïger)

Eenmaal aangekomen stonden ik en mijn stoere houding weer op scherp en probeerde ik 'cool' te doen. 30 seconden later stond ik weer buiten met mijn middelvinger in de lucht en natte henna.
10 minuten laten drogen en 1 uur geen water erop.