Geborrel

Als 5 dagen oude nagellak bladert alles af en smeer ik er snel met een ander kleurtje overheen. Zolang ik mijn rommelige vingernagels maar niet hoef te zien. Zolang ik maar geen moeite hoef te doen met watjes en remover.

Maar hoeveel lagen ik ook smeer op mijn gevijlde vingernagels, ik weet dat ik ooit de moeite zal moeten nemen om met een watje alles eraf te halen zodat ik met een frisse nieuwe kleur kan beginnen. Tot die tijd blijf ik lagen toevoegen, alles om die rommelige nagels maar niet te hoeven zien.

I haven't said yet..

I honestly can't remember if I wrote this or if I copied it from the internet..
Found this in a notebook from almost two years ago. At that time the Ridder and I had just met and we decided we wanted to be a mom and dad. So the words fitted that moment perfectly. 

The most beautiful sea
hasn't been crossed yet.
The most beautiful child
hasn't grown up yet.
Our most beautiful days
we haven't seen yet.
And the most beautiful words I wanted to tell you
I haven't said yet...

De liefde van je kind gaat door de maag

Tot over mijn oren in poep luiers inclusief een stinkende lading geluk.
Zure melk langs mijn schouders maakt dat mijn kasten leeg raken en de wasmand gevuld.
Een minuscuul bedje met daarin een hoop stinkende doch fantastische mens!
Ogen op oneindig, oneindig als de liefde voor het kind dat ik maakte met mijn eigenhandige handen en kloppende hart.
Tot over mijn oren verliefd op die kleine handjes, dikke billen en dat ietwat scheve neusje.
Ons leven dat onomkeerbaar veranderd is. Gemaakt uit liefde, opgroeiende in liefde, hopelijk voor altijd omringt met liefde.

Ijle lucht is ook zuurstof

Als sterren branden de kaarsen in ieders huis die ongelijk verdeeld op de bergen zijn geplaatst. Ik probeer gevoelens van toen terug te halen naar het nu. Beelden die me deden verwonderen over de schoonheid die reflecteerde in mijn ogen. Nu, een aantal dagen later lijkt dit een onmogelijke opgave. Ik lijk verlamd, mijn sensoren lijken stil te staan. Intense eenzaamheid is hetgeen we me nu als enige zou kunnen bekoren. Verlangen doet mijn hart exploderen en roept mijn geest tot leven.
Water stroomt door de smalle beekjes die tussen de hoge naaldbomen een weg naar beneden hebben weten te vinden. Ik leg het beeld van in mijn hoofd en probeer mezelf er in gedachte heen te sturen. Ik neem mezelf voor er deze week terug te keren en dat doe ik dan ook.

Terwijl de natte sneeuw het land zacht en week maakt en de laatste zonnestralen achter de hoge heren verdwijnen waan ik me gehuld in een felroze regenjas door dit droevige tafereel. Ondanks dat ben ik gelukkig en opgewonden over het feit dat we eindelijk actie ondernemen. Met we bedoel ik mijn camera en mijn levenspartner, de Ridder. In de verte denk ik een mensenmenigte te horen, een die ik niet kan plaatsen. We missen het, we missen het allemaal omdat we alleen maar op zoek zijn naar mijn rust. Is dat alles wat ik zo graag wil weten? Onrust zet zijn sluizen steeds weer open en stroomt alles weg. Wat er weg stroomt ben ik vergeten. Ik raak alles ooit kwijt, tenzij ik alles vastzet, vastleg. Dat is het ellenlange doel van mijn zijn, te hoog gegrepen, dat weet ik heus. Het is me verteld maar ook opgedaan. Toch zoek ik nog steeds. Verwacht niet van me dat het stopt, verwacht niet veel want dat doe ik wel.

We zijn er bijna, waar we moeten zijn. De tocht valt me zwaar maar mijn hart klopt zowat uit mijn borst van verlangen. Ook voor de Ridder is het een lastige opgave, in het licht van de natuur zie ik zijn voorhoofd glimmen van het vocht dat via zijn slaap naar beneden druppelt. Zijn jas hangt losjes over zijn schouders en zijn handen zijn rood. Hij reikt me een toe die ik direct aanneem en samen vinden we een weg naar boven. Af en toe stoppen we om op adem te komen in deze ijle lucht en onze kuiten rust te geven. Ik laat me zakken op een grote kei om er vervolgens mijn hoofd op te laten rusten. Het ruwe oppervlak prikt en mijn achterhoofd voelt pijnlijk. Ik voel. Ik voel dat ik leef. Ondanks het trieste weer is het een heldere avond en zie ik door de silhouetten van de bomen en hun takken een twintigtal sterren zwak branden. Mijn lichaam voelt zwaar en ik verroer me niet tot ik gedwongen word om op te staan. Gedwongen door de onrust. Ik richt me op en kijk opzij naar de schaduw in het gezicht van de Ridder en ik huiver. Het idee om hier alleen te moeten zijn als hij niet bestond. Niet geboren was. Maar hij is geboren en nu wachten we samen op ons eigen nog onverwekte of ongeboren kind.

Geschreven op 28-12-12, op 31-12-12 kwamen we erachter dat we samen wachten op ons ongeboren kind. 

Medicijnloos zonder focus

Mijn ogen leven een eigen leven

soms open en soms gesloten 

dat terwijl ik graag blijf focussen

is het helaas niet te realiseren. 

Ik zie dubbel, was ik ooit wel dronken

of waren de lallende verhalen verzonnen

en deed ik alsof.

Waar gaat dit over, ik zie geen letter

ik ben bang voor mezelf 

hoopte het aan te kunnen maar

angst overheerst nog steeds. 

Ik schijn echt zo te zijn, 

te zijn zoals ik nooit meer wou. 

Het ruikt naar paarden, 

ik kan me niet herinneren dat ik in de buurt ben geweest

van paarden. 

Maanzaad

Als een schildpad kijk ik toe

kruip ik erin 

Overkomt me een gevoel van 

behaaglijkheid zoals dat ooit was

toen ik nog niet was

maar wel ronddwaalde in water

bestaande uit eigen uitwerpselen

Af en toe steek ik mijn kop uit

vervolgens in het zand 

geen adem 

geen woord te reppen 

verdwaald in mijn hoofd

en zuurstof een tekort wordt

Overkomt mij dit 

of gaf ik me al eerder over

zodat alles ging zoals ik dacht

zoals ik dacht

dat ik het wou.

Naar mijn hand gezet 

en nu vol brandende vragen

die niet

nooit

jawel

ooit kunnen worden gesteld

Maar niet nu 

het is nu veel te vroeg

te vroeg voor het maanzaad

om te ontkiemen. 

Als een schildpad verstop ik mij

in het harnas dat ons is gegeven 

als een extra vroege lentedag 

uitverkoren 

tot volle maan komt
zal het maanzaad groeien 

veranderen  

de wereld overweldigen 

met kleuren 

maar eerst wacht ik

inclusief met brandende vragen

Over ons, toen nog maar 3 weken oude, ongeboren kind. 

Eigenhandig zonder handen

Ik leg een nieuwe hartslag aan
eigenhandig zonder handen
Fijne lijntjes dwarrelen speels omhoog
evenals de koude lucht die je uitademt
het raam word nat en met mijn eigenhandige
handen teken ik willekeurige vormen in het condens.
Bloedvaten vol ketchup vullen mij en pompt rond,
maar ik voel het niet, ik voel niets dan mijn eigen hart.

Kippenkont

Haren tot mijn borsten
haren in mijn mond, overal jeuk
ik voel me een termieten huis.
Alles wat er van over is, is een kippenkont.
Ik zak weg en breek mijn rug alsmaar
terwijl mijn spiegelbeeld naar me staart vraag ik me af:
'was dit wel een wijs besluit?'
Jeuk op mijn benen, billen, rug, dikke buik en hoofd.
Ik krab tot er geen haren meer zitten, vandaar nu die kippenkont.

Herten heb ik er niet gezien

Bezeten door willen weten
ongeduld voert de overhand
onvermogen tot uitvoeren
van deze slopende droogte
een stromende bron te verwezenlijken
Een modderige poel waar herinneringen
als druk zingende ganzen dobberen,
die zich tegoed doen aan broodkruimels
geschenken, geschenken van nu
die toen werden en waren.
De ganzen zijn opgegeten, verteerd
en gescheiden van het lichaam.
Verstoten, vergeten, plaats gemaakt voor het heden
Terwijl de tijd onder me door raast
blijft het gevoel me bekruipen dat we nergens
zullen arriveren deze eeuwig durende reis.
Elke gedempte beek, rivier of plas lijkt nog droger
dan de ander.
droogte onttrekt de laatste restjes vocht
van mijn ogen en sluit ze.

Jij mag het grootste stuk

Overmand door ons leven
in de steek gelaten door angst.
Op mijn knieën de vloer boenen 
en onderbroeken wassen. 
Zonder klagen met boodschappen door de regen
ervoor zorgen dat we aan de hongersnood ontsnappen.
Het zit als gegoten,
als een schoen die geen schoenlepel nodig heeft.
Tevreden met alles samen delen
jij mag zelfs het grootste stuk.

360 graden

360 graden bekeken

scheve ogen en korte benen

360 graden van onder tot boven 

het onvermogen tot bedekken

ik word 360 graden bekeken

door mijn eigen grote ogen

12 stuks in 360 graden

tot ik duizel van overvloed

teveel in een keer, 

teveel voor mijn 6 harten

1 is meer dan genoeg. 

Avonturen in de avonduren

Nachtelijke avonturen

Zijn avonturen in de avonduren 

Avonturen in de avonduren zijn

zoals iedereen wel weet

aanzienlijk veel spannender en

avontuurlijker dan avonturen in 

de ochtendgloren. 

Ochtendgloren, vochtig gras en 

slakkensporen. Slakken bestrijden

we met zout en de sporen verdwijnen.

Vond dit plaats in de avonduren, 

zag je de slakkensporen in eerste

instantie niet eens verschijnen. 

Dan had je slakkensporen onder

je schoen, dat zijn pas avonturen. 

En dat allemaal in de avonduren. 

The surface

He caught me so deep in a river of shelter. That was all I ever needed. His senses payed off, then stayed with me while swimming to the surface. Blue and white is what I saw. I cried 'cause of the bright light of the sun reflecting on the water, then landed in my eyes. The warm, salty humid found a way down to my cheeks and finally stopped on my upper lip. I felt two lips, but they weren't mine, they were his. Absorbing the saltynes of my eye fluid. I tried my best to cry harder and more, hoping he would never stop tasting my cries. He caught me like a fish. I will never leave and I will never stop crying.

Halwende

A castle it is, a castle with no soul
Empty but warm, warm but bleak
Usually a home, now a nightmare

Ten thoughts crossing my mind
Ten spiders crawling on my back
Ten wonders wishing to happen
Ten fingers catching me trough the day

Tongues fall dry, a dessert of words been cought behind bars
Lips stay shut, sowed to each other leaving scars.

Ik wij ons tot we een ons wegen

Voorgoed is alles anders
Voorgoed is niks meer zoals het was
Vanaf zal ik een wij zijn, wij een ons tot ik een ons weeg
Correctie
Tot wij een ons wegen
Denken dat het de liefde is die ons naar het hoofd steeg
Conclusie
Het zal nooit meer zo zijn zoals het was
En dat is maar beter ook.