360 graden

360 graden bekeken

scheve ogen en korte benen

360 graden van onder tot boven 

het onvermogen tot bedekken

ik word 360 graden bekeken

door mijn eigen grote ogen

12 stuks in 360 graden

tot ik duizel van overvloed

teveel in een keer, 

teveel voor mijn 6 harten

1 is meer dan genoeg. 

Avonturen in de avonduren

Nachtelijke avonturen

Zijn avonturen in de avonduren 

Avonturen in de avonduren zijn

zoals iedereen wel weet

aanzienlijk veel spannender en

avontuurlijker dan avonturen in 

de ochtendgloren. 

Ochtendgloren, vochtig gras en 

slakkensporen. Slakken bestrijden

we met zout en de sporen verdwijnen.

Vond dit plaats in de avonduren, 

zag je de slakkensporen in eerste

instantie niet eens verschijnen. 

Dan had je slakkensporen onder

je schoen, dat zijn pas avonturen. 

En dat allemaal in de avonduren. 

The surface

He caught me so deep in a river of shelter. That was all I ever needed. His senses payed off, then stayed with me while swimming to the surface. Blue and white is what I saw. I cried 'cause of the bright light of the sun reflecting on the water, then landed in my eyes. The warm, salty humid found a way down to my cheeks and finally stopped on my upper lip. I felt two lips, but they weren't mine, they were his. Absorbing the saltynes of my eye fluid. I tried my best to cry harder and more, hoping he would never stop tasting my cries. He caught me like a fish. I will never leave and I will never stop crying.

Halwende

A castle it is, a castle with no soul
Empty but warm, warm but bleak
Usually a home, now a nightmare

Ten thoughts crossing my mind
Ten spiders crawling on my back
Ten wonders wishing to happen
Ten fingers catching me trough the day

Tongues fall dry, a dessert of words been cought behind bars
Lips stay shut, sowed to each other leaving scars.

Ik wij ons tot we een ons wegen

Voorgoed is alles anders
Voorgoed is niks meer zoals het was
Vanaf zal ik een wij zijn, wij een ons tot ik een ons weeg
Correctie
Tot wij een ons wegen
Denken dat het de liefde is die ons naar het hoofd steeg
Conclusie
Het zal nooit meer zo zijn zoals het was
En dat is maar beter ook.

Mijn, mijn, mijn!

Voor me staan lege dozen, lege verhuisdozen. Precies een week geleden is er spontaan besloten om te gaan verhuizen. Waarom? ach het was goedkoop, mooi, een spannende nieuwe ervaring en De Ridder. Precies een week geleden dat ik vol enthousiasme alle woonbladen in huis door spitte, de ikea website verslond en in de auto sprong op weg naar de kringloop. In mijn hoofd zag ik al helemaal voor me hoe het eruit zou komen te zien en wist ik precies wat ik mee wou nemen en hoe ik het zou stylen.

En nu staan er lege dozen voor me en heb ik geen idee meer wat er wel en niet mee moet. De Ridder heeft uiteraard ook een lading aan meubels en (rotzooi) spullen. Die niet helemaal in mijn plaatje passen. En toch staan ze er, in het huis, ons huis en dat is oke. Maar ik vind mijn spullen gewoon veel mooier, witter, strakker en vooral, van mij. Ze zijn van mij, mijn omgeving maakt mij mij. Mijn spullen, mijn dingetjes, verzamelingen, porseleinen kopjes, opgezette hermelijntjes, kristallen flessen, schilderijtjes en alle andere spulletjes. Die laten me thuis voelen.

Maar zijn grote meubels even belangrijk als alle kleine spulletjes? Wegen ze op tegen De Ridder? Ik denk het niet. Ik weet het niet. Ik heb nooit eerder met iemand gewoond behalve mijn gezin en die keer met die huisgenoot from hell die via internet mensen oplichtte en die ik toen heb aangegeven bij de politie op het moment dat ik dat huis verliet. Enfin.
Zijn meubels staan er nu en die zijn misschien lang zo mooi niet als die van mij, zijn bed staat er nu die misschien lang zo lekker niet slaapt als die van mij. Maar in mijn bed ligt geen Ridder en die van hem wel, dus ik denk dat ik er gewoon lekker naast ga liggen. Dan zet ik wel gewoon mijn porseleinen kopje op zijn nachtkastje, dan wordt het vast uiteindelijk óns porseleinen kopje op óns nachtkastje.

Voorheen was ik alleen - dag 6

Voorheen was ik alleen, alleen geboren uit z'n twee. Voorheen was het gemakkelijk om te zijn maar alleen is ook maar alleen. Herinnering vorm je met een ander. Maar valt die weg dan vormt het niet meer, onthoud je het alleen. Tegenwoordig is alles samen. Wordt er geboren uit z'n twee. Alsof iedere stap één richting opgaat, afzonderlijk maar toch met z'n twee. Een eigen wil maar ook die wil samen, en weet ik nu; samen is beter dan alleen.

De tattoo-man

10 grote, witte tenen staren me recht in m'n gezicht aan. We zijn net met onze handdoeken, puzzelboeken, chips en zonnebrand op een bedje gaan liggen. Tussen 4 hoge muren vol balkons is een zwembad geplaatst en de bedjes liggen bijna perfect synchroon naast elkaar.
De 10 grote, witte tenen beginnen te bewegen. Het zijn de tenen van een man, een man van rond de 30 die niet goed stil kan zitten. Om de 2 minuten versleept hij z'n bedje weer een beetje naar links, hij heeft een moedervlek onder zijn voet. Ow god, ik zie een rood Ferrari petje naast hem liggen, nou dan weet je wel wat voor type het is. Iemand die Ferrari model auto's in de kast heeft staan, maar er tot zijn grote spijt nooit zelfs in zal rijden.
Aan de rechterkant, twee bedjes verder zit een nogal breed gespierde jongen intens geconcentreerd aan een callipo te likken. Nee niet likken, slurpen, vooral veel slurpen. Het lijkt me niet een heel erg intelligent iemand, als hij me een korte blik gunt zie ik niet veel gebeuren in z'n ogen.

Pff ik wil een leuk verhaal schrijven, dit is bullshit.
Er zijn na 4 dagen Spanje al genoeg avonturen beleefd maar welke vertel je wel, en welke vertel je niet? Mijn moeder leest dit ook weet je. Niet dat er veel rare, niet voor moeders oren, dingen zijn gebeurd. Vooral niet op seksueel gebied, helemaal niet juist. De enige die even een korte 'fling' heeft gehad zit links van me met 3 enorme zuigzoenen in d'r nek. (die ze met man en macht probeert weg te werken met een lading make-up)
Het enige wat bij mij enigszins in de búúrt komt was dat mooie tattoo-man een nep exemplaar op de zijkant van m'n vinger heeft gezet.

(een simpel kruis, niet dat ik geloof in een god, ook al staat dat er wel symbool voor. Meer dat ik geloof in het leven blabla. Ik had het idee al een tijdje maar durf het niet wegens mijn trendgevoelige aard en dat ik het waarschijnlijk volgens jaar een belachelijk idee vind terwijl ik het nu focking geweldig vind. Nou dat wat dus even wat extra info)

Enfin, de tattoo-man, een coole boy met tunnels, tof haar (wat overigens alle mannen hier hebben, wtf mannen van Nederland, GA NAAR DE KAPPER VERDORIE!) en stoere tatoeages deed de winkel speciaal voor ons weer open omdat ik zeer overtuigend was. Luidruchtig en met rode ogen van de drank stond ik daar te hinniken als een paard. Nadat hij vluchtig mijn vet coole nep tattoo had gezet zei hij 'kom morgen maar weer even langs, en wees dan nuchter.' Ik als vakantieliefde ontbrekend drankorgel ging ervoor.
De volgende dag ging ik weer op pad met mijn nieuwe patta's aan, neon shirt, golvende haren en knikkende knieën. Ik had de henna er de nacht ervoor proberen af te halen om het hem opnieuw te laten doen. (Dramatisch slecht verhaal dit)

In mijn hoofd zag ik voor me hoe hij mijn hand zou pakken, hoe hij met zijn vingers over de mijne gleed en geconcentreerd met een prikker de henna erop zou smeren. Ik zag hoe we 's nachts stiekem naar het strand zouden gaan om vieze dingen te doen tot de zon op komt. (denk dan even niet aan het zand wat op plekken beland waar je het níet wil.) En ik zag voor me hoe we de meest mooie tattoo baby's zouden krijgen. Nee dat lieg ik, dat over die baby's, dat is wat overdreven maar dat maakt het verhaal wat smeuïger)

Eenmaal aangekomen stonden ik en mijn stoere houding weer op scherp en probeerde ik 'cool' te doen. 30 seconden later stond ik weer buiten met mijn middelvinger in de lucht en natte henna.
10 minuten laten drogen en 1 uur geen water erop.

De regenende boekenkast

Kleine, transparante druppen water spatten uiteen op mijn slaapkamerraam. Binnen enkele seconden worden de druppen aanzienlijk groter en tikken ze in grote getale en met veel kabaal de kleine drupjes kapot. Ik richt mijn ogen willekeurig op één druppel en volg zijn reis, hoe het langzaam zijn weg naar beneden vindt terwijl het een stuk of 3/4 andere bolletjes water met zich meeneemt.
Het doet me denken aan vroeger, als we met het gezin op een zaterdag in de auto stapten en gewoon ergens heen reden. Als het dan ging regenen kon ik ademloos naar alle druppels kijken die constant bleven vermenigvuldigen en in elkaar verdwenen.

Het doet me ook denken aan hoe ik op zo'n trieste dag als vandaag de boekenkast indook om een mooi boek uit te zoeken. Vaak had ik ze al meerdere keren uitgelezen en nam mijn moeder me soms mee naar de bibliotheek in de buurt. De geur die je dan tegemoet komt is bijna onbeschrijfelijk. De geur van papier, papier met duizenden woorden vol emotie, avontuur en verbeelding. Vier boeken mochten er per keer uitgezocht worden.
Meestal beoordeelde ik ze op de kaft, een mooie kaft staat gelijk aan een mooi verhaal, dat was de logica die ik hanteerde. En eerlijk gezegd werkt dat nog altijd een beetje zo.
Na een half uur had ik 4 mooie boeken tussen mijn tengere armpjes geklemd en was klaar om ze naar de balie te brengen, tót ik daar een prachtig boek zag staan. Ik weet ook nog precies waar hij stond, ergens achterin, tussen de grote kinderboeken. Het boek had een olijfgroene kaft en er stond een meisje op in een lichtroze jurkje. Met haar hondje huppelde ze door het gras en keek een beetje zielig. 'Ginny' stond er in grote, sierlijke letter op de voorkant. Dit boek moest beslist met mij mee naar huis, dus zette ik een van de andere boeken vlug terug in de stelling en nam 'Ginny' mee.

Bij thuiskomst nestelde ik me met van die grote, rode, meisjesachtige kussens bij de kachel in de keuken. Ik kreeg dan een bakje chips of iets anders lekkers en begon driftig te lezen.
Waar het boek precies over ging kan ik me niet eens meer herinneren, alleen nog korte vlagen. Iets over haar zus die naar de kermis vertrok en thuiskwam met een kapotte rok. Of dat Ginny gek was op catalogussen en dat haar zus zichzelf uiteindelijk in brand stak. Als ik eraan terug denk was het best een luguber verhaal voor iemand van acht.
Wat me, denk ik, zo intrigeerde aan het boek was dat het niet over de standaard onderwerpen ging die auteurs van kinderboeken steevast gebruiken. Het ging niet over school, juffen en meester. Niet over verliefdheid en lullige geheimpjes. Het ging over het leven en de harde werkelijkheid, de nare, lastige kanten ervan. Iets wat iemand van acht niet zo snel voorgeschoteld krijgt, dat maakte het zo ontzettend mysterieus, spannend, eng en ontroerend.

Ondertussen zijn de wolken nog steeds niet gestopt met huilen en begint de tafel waarop ik schrijf een beetje te bewegen. De wind neemt flink toe en in de verte voel je de storm aankomen. Het onweer is op weg, buiten is alles stil, je hoort alleen maar de wind die in hoge snelheid om je oren suist.
Goh, ik krijg nu best veel zin om me met grote, rode, meisjesachtige kussens bij de kachel te installeren en een goed boek te lezen. Ik duik maar eens mijn boekenkast in.

Fijne, regenachtige dag!

Oma, koffie, thee en mevrouwen

Om 10.20 vanochtend stond ik bij mijn opa en oma op de stoep. Vergezeld door mijn moeder die een krat vol koffiekannen, exotische theesoorten en Fryske dûmkes met zich meedroeg.
Vandaag was een belangrijke dag voor oma, na maanden zwoegen was er dan eindelijk de 'Open tuinen route' en konden we een x aantal mensen in de tuin verwachten. Mijn moeder en ik hadden aangeboden om dan koffie en thee te komen schenken, dus dat deden we dan ook. (Ook al was de 'we' in het verhaal snel verdwenen)

Het waait wel hard en ik zie de zorg in oma's ogen, 'zou er wel iemand komen? Heb ik al die stress voor niks gehad?' Daar komt het eerste groepje al aan, eerst de zwemvriendin, de buurvrouw en nog een kennis. Nou nu eerst maar wat eten. Bij elk klein geluid van buiten springt ze op; is er iemand? De buurman komt nog wat gerookte vis brengen, we eten broodjes die opa speciaal bij de bakker had gehaald en nadat we alles hebben opgeruimd stroomt de tuin ineens vol. Er wordt me, voor ik los ga, op het hart gedrukt dat ik erom moet denken dat ik iedereen in het gastenboekje laat schrijven die oma speciaal voor vandaag heeft uitgezocht. Ik beloof het haar.

Behendig giet ik een volle kan water in het reservaat en tel acht schepjes, het voelt best ambachtelijk, op deze manier koffie zetten. Door deze idiote gedachte moet ik een beetje om mezelf lachen, ambachtelijk, dan zou ik eerst de koffiebonen ook zelf moeten plukken. Enfin, de koffie loopt en terwijl ik een aantal gebloemde kopjes naar buiten breng komt daar alweer een groepje aangelopen. Het zijn twee vrouwen.
De ene valt me gelijk op, ze heeft een beetje een rood gezicht, overdreven getekende wenkbrauwen en door haar strakke witte regenjas lijkt ze net zo'n speelgoedpopje. Ik wacht tot de koffie klaar is en schenk haar een kop in. De andere vrouw die erbij zit valt me tot mijn schrik dan pas weer op en ik schenk ook haar haastig koffie in. Niks wat de dames te zeggen komt bij me aan. Ik blijf maar naar de wenkbrauwen kijken, ze zijn zó nep, waarom zegt niemand daar ooit wat van? Zou ze zelf geen wenkbrauwen hebben? Zou ze ze dan afscheren misschien? Waarom kan het me wat schelen? Ik stop ze gouw een Frysk dûmke toe mompel iets als 'vergeten jullie niet iets in het boekje te schrijven?' en ga naar binnen om water op te zetten.

Ik kijk door het raam naar buiten en zie een chique geklede dame, ze draagt een blauw colbert met bijpassende sjaal en gaat met regelmaat naar de kapper. Achter haar aan loopt een klein, grijs vrouwtje die ietwat verstrooit om zich heenkijkt als ik haar vraag of ze misschien ook koffie of thee wil. 'Ow ja graag!' Terwijl het water ondertussen staat te koken lopen de 2 nette dames verwonderd door de tuin. Er lopen nog meer groepjes door de tuin, geen idee wat ze er doen, sommige mensen doen er werkelijk een uur over om elk klein bloempje of plantje te bekijken.

Uiteindelijk komen de chique geklede mevrouw en verstrooide mevrouw, bij de wenkbrauw mevrouw en de mevrouw die ik steeds vergeet, zitten en bied ze wat te drinken aan. 'Hebben jullie wel al in het gastenboek geschreven?' Terwijl mevrouw Landman (zo heet de verstrooide mevrouw) in het boekje schrijft dompel ik een theezakje (winterglow) in het hete water. Mevrouw Landman is al 91 jaar oud maar haar ogen twinkelen nog steeds. Ze vraagt me belangstellend naar mijn opleiding, ze had net een aantal krantenknipsels zien hangen in opa zijn hok en vroeg zich af wat ik dan deed. Zelf kwam ze maandag in Hea! of dinsdag, dat weet je nooit met Hea! dus ik beloof haar eraan te denken. 'Al vóór 10 uur stonden ze op de stoep dus mijn haar zat nog helemaal op stront, maar ach ze kwamen ook niet voor mij uiteindelijk, ze kwamen voor de tuin'
91 jaar en nog zo fit en sprankelend, laten we hopen dat ik ook zo leuk oud word. :)

Oma is ondertussen druk bezig met het ontvangen van de tuingasten en ik waag me opnieuw aan het koffiezetapparaat en de waterkoker. De kannen raken snel leeg en de dûmkes zijn geliefd. De hele middag loop ik met vieze kopjes, schone kopjes, volle kannen, lege kannen heen en weer. Oma geniet van alle aandacht voor de tuin en je ziet haar sinds lange tijd weer ultiem stralen. Erkenning krijgen voor je werk heeft ieder mens zo nu en dan nodig, en nu door echte tuinliefhebbers is voor haar een geweldig cadeau.

Verder zijn er tal van mensen die ik deze middag naar de wc begeleid en elke keer zie je de verbazing op hun gezicht als ze het huis binnenstappen. Het staat vol met brocante kopjes, beeldjes, lijstjes, dingetjes. Vooral veel dingetjes. Maar na de kleine (of grote?) boodschap schop ik ze gewoon weer naar buiten want 1 tour is genoeg! Terwijl ik een lief uitziende man de wc wijs zegt hij me dat ik hem aan zijn dochter doe denken, Marieke heet ze. Als hij later weer buiten staat deelt hij deze gedachte nogmaals met zijn vrouw, ze beaamd dit en hij schat me in als een heel zacht meisje. Ik lach, en vraag 'hebben jullie al in het gastenboek geschreven?'

Na 3 uren is er al heel wat koffie en thee geschonken en is het eindelijk weer een beetje rustig in de tuin. Oma gaat even rustig zitten, schenk haar ook nog een kopje in. (want ik vind dat ze te weinig drinkt) Ze leest alle reacties die mensen in het gastenboek hebben geschreven en ik staar de tuin in.
Ik geniet er nog steeds evenveel van als de vorige keer toen ik er een verhaal over schreef, ik voel een constante vrijheid over me heen komen als ik daar ben. Eindeloos genieten kan ik als ik denk aan de kampeer feestjes die je er kunt houden. Als ik nu weer mijn wensen voor mijzelf en die tuin op ga noemen val ik in herhaling, maar deze gedachte zal zich blijven herhalen totdat het gebeurd.

Ik voel me sinds een aantal weken eindelijk weer een beetje mezelf. Ik denk even niet aan de lastige examenperiode, plannen die anders liepen dan gepland, een toekomst die anders loopt dan gehoopt en de vrij val waar ik me nu in bevind. Het doet er hier even niet toe. Ik schenk gewoon koffie, óf thee, dwing mensen in het gastenboek te schrijven en zie oma vanuit haar tenen genieten. Daar gaat het nu om, en om niks anders.

Liefs

ow en foto's volgen, maar ja zoals je weet, analoog duurt altijd even. 

Analoge zelfgeilerij

Op de koninginnedag vrijmarkt liep ik samen Ylse wat te snuffelen tussen het vergeelde speelgoed en versleten kleding. Beide gek van oude rommeltjes en we hielden ons oog extra op de camera's gericht. Toen zag ik ineens een Canon EOS 1000f, een analoog exemplaar, niet al te zwaar, niet al te duur en súper eenvoudig in gebruik. Heel wat anders dan ik gewend ben met mijn oude praktica, die moet je zelf opwinden en scherpstellen, maar zelfs dát hoefde niet met deze canon. Uiteraard kocht ik hem voor, volgens mij, 25 euro.
En niet te geloven! 5 kraampjes verderop kwamen we precies dezelfde tegen, deze zou natuurlijk van Ylse worden, en met wat gezwets kon ze hem meenemen voor maar 15 euro. Koopjes! Daar zijn we gek op.

Na 4 weken heb ik er dan eindelijk een nieuwe batterij voor gekocht, want die was natuurlijk weer leeg. Die middag heb ik gelijk 3 rolletjes volgeschoten, ik moest gewoon weten hoe hij het deed en wat eruit zou komen. Helaas was er niemand in de buurt die even voor me op de foto wou, vandaar de constante aanwezigheid van mijn hoofd op iedere foto.

Binnenkort komen er meer, veel meer, zonder twijfel. Het is nou eenmaal een feit als je analoog schiet, je even geduld moet hebben met de ontwikkeling van de rolletjes.

Liefs!

1/100 bananendoos

Een bananendoos vol leven

Het is zondag, 21 graden en er is geen zuchtje wind die mijn haar ook maar iets doet opveren.

Ik heb onze strakke, met terrassen aangelegde tuin ingeruild voor de heerlijke bloemen wildernis van opa en oma. Dit moment is heilig, bij pake en beppe in de tuin, in die enorme prachtige tuin waar oma ieder vrij moment insteekt. '23 Juni is de open tuinen route al hoor, dus er moet nog van alles gebeuren' 

Met z'n 2en geven ze me een rondleiding door de tuin vol kamperfoelie, rododendron, rozen, tulpen, viooltjes en laten me ruiken aan de pindakaasboom. Siepels (uien) heeft oma ook, en basilicum voor in de sla. 'maar ik rooi ze niet hoor' zegt oma 'ik laat ze gewoon doorgroeien, anders komen er geen bloemen uit en dat vind ik juist mooi' 

Door de strenge winter zijn er helaas ook een aantal struiken en planten die hun felle kleuren voorgoed zijn kwijtgeraakt. Al sinds februari zat ze in over de vorst 'als het nou maar weer gaat bloeien, anders moet ik weer helemaal opnieuw beginnen' Gelukkig trekken veel planten langzaamaan weer bij, kan oma opgelucht ademhalen en kunnen wij er met zijn allen van genieten. 

Ik neem alle geuren, kleuren en schoonheid volledig in me op en voel de zon ondertussen gevaarlijk steken op mijn schouders. Gewapend met mijn oude camera, die ooit aan de vorige bewoners van deze tuin toebehoorde, schiet ik zoveel mogelijk plaatjes om dit moment en dit gevoel maar niet te hoeven vergeten. 

'Kon ik hier maar wonen' schiet er regelmatig door mijn hoofd. 'Daar zou ik wel voor tekenen, dit huis en deze tuin voelen altijd speciaal. Ieder ander mens zou het kleine huisje met de grond gelijk maken, en waarom ook niet? Het huisje komt uit 1842, is zeer klein, niet goed geïsoleerd, heeft geen verdiepingen en voldoet dus in niks meer aan de standaarden van tegenwoordig waar we zo aan gewend zijn. 

De immense lap grond wat erachter zit, waar een tweetal haasjes zich schuil houdt, geeft voldoende ruimte om er een nieuwe woning op te plaatsen. 

Maar ik denk er niet aan om het te slopen. Ik denk aan de geschiedenis van het schattige oude hutje op de hei, hoe hier een pas getrouwd stel is komen wonen zo'n 75 jaar geleden. Hoe de vrouw des huizes op blote voeten door het gras liep en de rozen water gaf. En aan hoe de heer des huizes er met zijn splinternieuwe camera foto's van maakte om dat moment nooit meer te hoeven vergeten. 

Bananen dozen vól zijn er gevonden nadat de heer en dame des huizes in de lijkwagen vertrokken naar de plek waarvan niemand weet waar het is of wat het zal zijn. Bananen dozen vol foto's van hun leven, hun verhaal, van toen ze nog toekomst plannen aan het beramen waren, van tot dat alles al bijna tot een einde kwam.

Jammer dat niemand had kunnen vermoeden dat ik graag al die dozen vol herinneringen had willen doorspitten tot ik er scheel van zou gaan kijken. Hoe hadden ze dat ook moeten weten, dat ik daar (toen nog 14? jaar) een enorme belangstelling voor zou hebben. Mijn ouders hadden het trouwens ook niet begrepen denk ik, ze zien me al aankomen. Ze hadden me verbijsterd aangekeken en vol ongeloof gevraagd 'Wat móet je ermee?? Waar wil je dat laten? Het is oude troep. Dat hoort op de vuilstort!' 

Maar mij lijkt het juist heerlijk, heerlijk om een kijkje te nemen in het leven van een echtpaar dat al geleefd heeft. Een stel wat geleefd heeft op de plek waar ik nú lig, van jong, pas getrouwd stel tot hulpbehoevende oudjes die langzaamaan aftakelden. Ik kijk naar links en zie de plek waar het echtpaar hun laatste rustplaats heeft gevonden. Tussen de struiken met een paar stenen een urn en een beeldje van 2 tortelduifjes erop. Elk ander beeldje hield het nooit lang vol, het viel er telkens af of raakte kapot. Maar deze niet, sinds de duifjes er staan hebben ze elke harde wind, regen, hagel of sneeuwbui overleefd. Fier en trots rechtop. 

Deze plek fascineert me. Deze plek schreeuwt om tuin feestjes met fakkels rond de vijver, lampions in de bomen, kampvuren, gelach, sterke verhalen en aangeschoten hikjes. 

Het hunkert naar verliefdheid, in het gras in slaap vallen om de volgende dag onder de muggen bulten wakker te worden, om speurtochten, water gevechten en stiekem seks tegen de eikenboom. (sorry oma) 

Deze plek ademt ruimte tot leven, het geeft me rust maar tegelijkertijd ook levenslust. Volop genieten tot ik duizelig word van geluk. 

Ik kan alleen maar hopen dat het leven zo loopt dat ik daar ook ooit kan wonen en de wensen van deze locatie in vervulling kan laten gaan. 

Een heel klein deel van de tuin en het huis. De analoge foto's zijn vanmiddag pas geschoten dus die volgen. 

Analoge pret IV (voor onze koningin)

Analoge pret III

Special thanks to (Left to right, up and down)

Nena, Rudy, Judith, Roald, Marcissa, Yorn, Victor and Aryan. ow wait and Linde!! The little lady with her bag!