1/100 bananendoos

Een bananendoos vol leven

Het is zondag, 21 graden en er is geen zuchtje wind die mijn haar ook maar iets doet opveren.

Ik heb onze strakke, met terrassen aangelegde tuin ingeruild voor de heerlijke bloemen wildernis van opa en oma. Dit moment is heilig, bij pake en beppe in de tuin, in die enorme prachtige tuin waar oma ieder vrij moment insteekt. '23 Juni is de open tuinen route al hoor, dus er moet nog van alles gebeuren' 

Met z'n 2en geven ze me een rondleiding door de tuin vol kamperfoelie, rododendron, rozen, tulpen, viooltjes en laten me ruiken aan de pindakaasboom. Siepels (uien) heeft oma ook, en basilicum voor in de sla. 'maar ik rooi ze niet hoor' zegt oma 'ik laat ze gewoon doorgroeien, anders komen er geen bloemen uit en dat vind ik juist mooi' 

Door de strenge winter zijn er helaas ook een aantal struiken en planten die hun felle kleuren voorgoed zijn kwijtgeraakt. Al sinds februari zat ze in over de vorst 'als het nou maar weer gaat bloeien, anders moet ik weer helemaal opnieuw beginnen' Gelukkig trekken veel planten langzaamaan weer bij, kan oma opgelucht ademhalen en kunnen wij er met zijn allen van genieten. 

Ik neem alle geuren, kleuren en schoonheid volledig in me op en voel de zon ondertussen gevaarlijk steken op mijn schouders. Gewapend met mijn oude camera, die ooit aan de vorige bewoners van deze tuin toebehoorde, schiet ik zoveel mogelijk plaatjes om dit moment en dit gevoel maar niet te hoeven vergeten. 

'Kon ik hier maar wonen' schiet er regelmatig door mijn hoofd. 'Daar zou ik wel voor tekenen, dit huis en deze tuin voelen altijd speciaal. Ieder ander mens zou het kleine huisje met de grond gelijk maken, en waarom ook niet? Het huisje komt uit 1842, is zeer klein, niet goed geïsoleerd, heeft geen verdiepingen en voldoet dus in niks meer aan de standaarden van tegenwoordig waar we zo aan gewend zijn. 

De immense lap grond wat erachter zit, waar een tweetal haasjes zich schuil houdt, geeft voldoende ruimte om er een nieuwe woning op te plaatsen. 

Maar ik denk er niet aan om het te slopen. Ik denk aan de geschiedenis van het schattige oude hutje op de hei, hoe hier een pas getrouwd stel is komen wonen zo'n 75 jaar geleden. Hoe de vrouw des huizes op blote voeten door het gras liep en de rozen water gaf. En aan hoe de heer des huizes er met zijn splinternieuwe camera foto's van maakte om dat moment nooit meer te hoeven vergeten. 

Bananen dozen vól zijn er gevonden nadat de heer en dame des huizes in de lijkwagen vertrokken naar de plek waarvan niemand weet waar het is of wat het zal zijn. Bananen dozen vol foto's van hun leven, hun verhaal, van toen ze nog toekomst plannen aan het beramen waren, van tot dat alles al bijna tot een einde kwam.

Jammer dat niemand had kunnen vermoeden dat ik graag al die dozen vol herinneringen had willen doorspitten tot ik er scheel van zou gaan kijken. Hoe hadden ze dat ook moeten weten, dat ik daar (toen nog 14? jaar) een enorme belangstelling voor zou hebben. Mijn ouders hadden het trouwens ook niet begrepen denk ik, ze zien me al aankomen. Ze hadden me verbijsterd aangekeken en vol ongeloof gevraagd 'Wat móet je ermee?? Waar wil je dat laten? Het is oude troep. Dat hoort op de vuilstort!' 

Maar mij lijkt het juist heerlijk, heerlijk om een kijkje te nemen in het leven van een echtpaar dat al geleefd heeft. Een stel wat geleefd heeft op de plek waar ik nú lig, van jong, pas getrouwd stel tot hulpbehoevende oudjes die langzaamaan aftakelden. Ik kijk naar links en zie de plek waar het echtpaar hun laatste rustplaats heeft gevonden. Tussen de struiken met een paar stenen een urn en een beeldje van 2 tortelduifjes erop. Elk ander beeldje hield het nooit lang vol, het viel er telkens af of raakte kapot. Maar deze niet, sinds de duifjes er staan hebben ze elke harde wind, regen, hagel of sneeuwbui overleefd. Fier en trots rechtop. 

Deze plek fascineert me. Deze plek schreeuwt om tuin feestjes met fakkels rond de vijver, lampions in de bomen, kampvuren, gelach, sterke verhalen en aangeschoten hikjes. 

Het hunkert naar verliefdheid, in het gras in slaap vallen om de volgende dag onder de muggen bulten wakker te worden, om speurtochten, water gevechten en stiekem seks tegen de eikenboom. (sorry oma) 

Deze plek ademt ruimte tot leven, het geeft me rust maar tegelijkertijd ook levenslust. Volop genieten tot ik duizelig word van geluk. 

Ik kan alleen maar hopen dat het leven zo loopt dat ik daar ook ooit kan wonen en de wensen van deze locatie in vervulling kan laten gaan. 

Een heel klein deel van de tuin en het huis. De analoge foto's zijn vanmiddag pas geschoten dus die volgen. 

Analoge pret IV (voor onze koningin)

Analoge pret III

Special thanks to (Left to right, up and down)

Nena, Rudy, Judith, Roald, Marcissa, Yorn, Victor and Aryan. ow wait and Linde!! The little lady with her bag!

Analoge pret II

Shittie weather makes you do weird things

Fuck me, I'm female!

Fuck me, I'm a female

geschreven door Roos Pollmann

Roos wil even geen relaties meer,

slechts ongecompliceerde seks.

Een probleem, Roos is een vrouw.

De hysterie giert door m'n lijf. Ben ik verliefd? Is dit hem? Zou mijn moeder hem leuk vinden? Waarom laat ik alles uit mijn handen vallen? Ik wil dit helemaal niet! Waarom ben ik opeens fucking gestresst?! Eindelijk was ik op een punt dat ik relaxt kon blijven. Ik was erin geslaagd om er niks bij te fantaseren. Om de hormonen te onderdrukken met een sterke wil. Om na een wilde nacht gewoon te denken: 'Ja was leuk, we zien wel'. Om door te gaan met mijn leven met maar één focus: ik. Maar toen kwamen de vriendinnen: 'Oh wat leuheuk!', 'Volgende week ben jij verliefd, jaha!', 'Oh, hij is vet leuheuk!', 'Ga je afspreken? Ja, ja!'. En toen smste hij. En toen werd ik nog zwakker door the time of the month. En toen was het gedaan: Roos is een hersendode mongol.

Na een relatie van drie jaar had ik het wel even gezien dat samenzijn, afhankelijk zijn, rekening houden met, denken aan een ander. Bleh. Het was tijd voor mezelf. Ikke, ikke, ikke en de rest kan even stikken. Maar m'n lichaam had zin in seks, dus ik wilde seks. Seks zonder gedoe. Niet met de eerste de beste; met een leuke jongen. Maar de combi leuke jongen én seks én zonder gedoe gaat dus niet als vrouw.

Je ziet een leuke jongen. Rrrrrrrrrrt, daar ga je. Vrouwen hoeven maar één seconde te constateren dat een jongen leuk is en ze zien al een heel leven met hem voor hun ogen voorbij razen. Daten. Seks. Goeie gesprekken. Samenwonen. Leuke, knappe kinderen. Een bank kopen. Trouwen. Koffiedrinken met zijn moeder. Ruzie. Samen huilen. Vakantie. Samen oud worden. Nog net niet zijn begrafenis. Zeer vermoeiend en wat moet je ermee. Belachelijk onrealistisch en storend. Keihard onderdrukken die hap.

Dan is het gelukt, yes! Ongecompliceerd mee naar huis en seksen met een leuke gast. Lekker ongecompliceerd, lekker ongecompliceerd, lekker... Woooeeeesh, daar gaan we weer. De hormonen gieren door je vrouwenlijf. Nesteldrang, vastklampen, blijf bij mij. Maar dat wil ik niet. Nee, neen! Ik wil niet verliefd worden of iets wat erop lijkt door een overdosis hormonen. Onderdrukken, onderdrukken.

Dan sta je buiten, zonder dat je iets belachelijks hebt gezegd als 'ik hou van je' en er belt een enthousiaste, gevoelige vriendin. Aaaaaaah, daar ga je. Hysterie sleurt je mee en overtuigt je ervan dat hij fantastisch is. Onderdrukken, onderdrukken, onderdrukken, onderdrukken. Dan krijg je een sms van hem. Nee, nee. Ja, ik sms terug.

In een wankelende, hysterische toestand probeer ik te focussen op de dingen die ik moet doen. Wat moet ik doen? Ohja... ik ging wat schrijven over... Ik weet het niet meer. En dan word je ook nog ongesteld. En dat was het einde van het leven van Roos. Ze crepeert langzaam in een hoekje door de ziekte die vrouw heet. Onze lieve dochter, zus en vriendin Roos had nog één laatste wens en dat is terugkomen in het lichaam van een homoseksuele man.

A first try

mijn eerste analoge foto's

In het gras

Ik ben al dagen onderweg en nog steeds niet thuis
ik dwaalde rond van herfst naar winters weer
en wilde weer de warmte van een huis
en ik rechtte mijn schouders telkens
als het me te zwaar viel
en ik viel achterover in het gras
achterover in het gras

en nacht werd dag en dag werd nacht
dat vond ik echt zo goed bedacht
ik wachtte af, verwachtte dat
de pijn van nergens thuis te zijn
een klein beetje werd verzacht
terwijl ik daar lag in het gras
alsof ik dacht dat dat genas
als ik mijn zorgen hier vergat
een klein huisje in m'n hart vond
en er verder niet bij stil stond
dat ik er eigenlijk niet omheen kon
of kan

want ik viel achterover in het gras
en zag wat het belangrijkste was
m'n leven draait als dag en nacht
was dat niet wat zo prachtig was

oooh, hmm, oooh

licht werd donker en weer licht,
dat vond ik echt zo'n mooi gezicht
en keer op keer op keer weer hoopte ik dat
dat dan het gewicht een klein beetje kon verlichten
want ik wilde wat ik miste niet echt missen
wat ik voelde niet echt voelen maar ik wist dat
ik me vergiste als ik dacht dat ik daar liggend in het gras
ineens een beter leven had
en ik heb zo lang gedacht dat de dagen simpel waren
als ik steentjes raapte waar ik kon
totdat het me te zwaar werd en dan leegde ik
m'n zakken ik vergat waarmee ik zat
dat was totdat ik me bedacht dat als je al je tranen inslikt op een dag....

Tekst van Eefje de Visser.

Show me some skin

and you'll know it is me

Naakt door het leven

Ik heb de gigantisch grote neiging om ál mijn winterkleding uit het raam te flikkeren

en te gaan voor de blote benen en vrije tenen en lading sproeten.

Of nog beter zelfs, we gaan voortaan naakt door het leven.

Nachtenlang drinken, lachen en liefde maken bij het warme vuur. Nachtenlang neuken met sexgoden en godinnen tot we wakker worden in het vochtige gras.

Allen die voor stemt, zeg AYE!

Edge of the world

I once stood on the edge of the world

this could take for hours or seconds

till I fell.

Into the air, the amount of space was

comforting me. I took my last breath

and landed.

I fell into a white world of air.

BIG FISH

If you put a fish in a small bowl it'll remain small.

But when you place it in a large environment it will grow bigger.

As it is in life.

Met andere woorden, ga niet in een te groot huis wonen,

anders wordt je een dikke vette goudvis!

Saint Lente

I know a Saint

Not by name,

by reputation.

She's called Lente

Saint Lente..

Fire 'till the end

Heartache takes me to town

This could be a problem

It looks like I'm falling

Heartache takes me to town

I was standing so long

But never skip a beat

City is burning, burning by night yeah

I got this feeling again

City is burning and it's burning by night

Fire 'till the end

There's silence in between

But silence can deceive

Beware of your dreams

They may kill you in your sleep
The music lays you down

But never, never skip a beat

City is burning, burning by night yeah

I got this feeling again

City is burning and it's burning by night

Fire 'till the end

I got this feeling again

feeling again

Fire 'till the end

This is a part of a songlyrics from the dutch band called'the Medics'

I've heard of them lots of times before, and to lazy to listen to them.

It was untill I met the singer, took his dog for a walk, almost got killed while doing that ánd learned that he likes to convince people to moon, I really took the time to listen at it.

As you may know, I specialy listen to the lyrics that's about 50% of the song for me. In this case, I like both. HURRAY!

Speaking of wich, I'll rest my case.

Dangerous beauty

My one eyed friend

lost it in the rain made by men

lives like a true pirate

day by day

Fireworks, ow beautiful rain of colors

fireworks, I curse your dangerous

Dangerous rain of beauty

My one eyed friend

you troubled haunted ghost

I would give my eyes but not my heart

to feed your desire

Fireworks, ow beautiful rain of colors

fireworks, I curse your dangerous beauty

Dangerous rain of colors

The only thing you see is black

If even the devil stood before you

doesn't matter, his heart is black

I can imagine, you want your

eye back!

Give me the eye of the future

give me the eye that looks so bright

Give me the eye, give me the eye

Give me the eye, give the eye to me

One day, my one eyed friend

We'll catch those bastards

we'll thread them on your hook

and make them pay for the hole

where ones was your eye.

Fireworks, ow beautiful rain of colors

fireworks, I curse your dangerous beauty

Dangerous beauty
one day, you know, you see more than before.